Maand: mei 2017

Ed van der Elsken, straatfotograaf

Ik heb de overzichtstentoonstelling van Ed van der Elsken in Stedelijk Museum bekeken.
Van der Elsken is chaotisch en uitgesproken extravert. Een expressionist.
Zijn films rommelig en experimenteel.
De tentoonstelling is indrukwekkend, maar vooral: veel.
Ik kwam met een vol hoofd de trap af.ed_publicatie
Het boek De Verliefde Camera is de catalogus bij deze overzichtstentoonstelling.
In het intro van de catalogus noemt Hripsimé Visser, de samensteller van de catalogus, het werk levendig en dynamisch genoemd. Dat lijkt me toch een understatement.
Het boek geeft een overzicht van het werk van Van der Elsken in chronologische stappen.
Parijs.
Straatfoto’s.
Dan een serie die zich een liefdesgeschiedenis noemt te vormen: Love on the Left Bank. De foto’s in deze serie: grote vlakken zwart, weinig licht, grimmig. Meer lust dan liefde.
Dan Afrika.
Opnieuw nogal donkere foto’s. Waar het verhaal antropologisch is, was naar mijn idee Van der Elsken veel meer geinteresseerd in de esthetiek van de zwarte mens.
Close-ups van negers en negerinnen. Foto’s die niet over het leven in Afrika als onderwerp hebben, maar veel meer de anatomie van de Afrikaanse mens.
Sweet Life.
Van der Elsken op zijn best: straatfoto’s van alles wat hem voor de camera komt en hij interessant vindt. hier meet Van der Elsken zich met William Klein en Robert Frank.
Amsterdam.
Straatfoto’s maar ook reportage-achtig en portretten. De individuele foto’s zijn het sterkst, opnieuw. De straatfoto’s van alledaagse zaken.
Eye Love You.
Voor het eerst kleur.
Alledaagse scenes.
Topper: een foto van oudere dames met zonnebrillen en in keurige jurken die twee negerkindertjes fotograferen alsof ze in de dierentuin zijn. Het plaatsvervangend schaamrood komt je op de kaken.
Japan.
Opnieuw de straatfoto’s van iemand die onbelemmerd foto’s van alledaagse onderwerpen maakt.
Uiteindelijk was Ed van der Elsken vooral een hele goede straatfotograaf die rond probeerde te komen van zijn fotografie.
Zijn straatfoto’s zijn wereldklasse.

Kurzweil doing music composition and statistical analysis on the heavily criticized IBM 1620

Addendum to the post I wrote earlier on Kurzweil and Dijkstra, see Singularity Is Near, so could humour be (Kurzweil meets Dijkstra), and the review from Dijkstra of the IBM 1620.

I hit this passage in Singularity Is Near where Ray Kurzweil tells about his history with computing. He used the 1620 for his experiments, the 1620 that Dijkstra so heavily criticised.

During the 1960s, I was as absorbed in the contemporary musical, cultural, and political movements as my peers, but I became equally engaged in a much more obscure trend: namely, the remarkable sequence of machines that IBM proffered during that decade, from their big “7000” series (7070, 7074, 7090, 7094) to their small 1620, effectively the first “minicomputer.” The machines were introduced at yearly intervals, and each one was less expensive and more powerful than the last, a phenomenon familiar today. I got access to an IBM 1620 and began to write programs for statistical analysis and subsequently for music composition.

Apparently Kurzweil did find some useful application for it, and he managed to avoid the flaws in the 1620’s design.

Nice circle.

Vagabonding – een klassiek reisboek maar niet in het Nederlands?

Verrassend…
Ik “las” Rolf Potts’ Vagabonding51fbt5jcs3l-_sy344_bo1204203200_ een tijdje geleden in de audio versie. Dat was naar aanleiding van een opmerking in een Tim Ferriss’ podcast (weet niet meer welke).
Vagabondig gaat net zoveel over rezien als over filosofie, lifestyle, waarden in het leven, ethiek. Het is een wonderbaarlijk boek.
Ik begijp niet waarom er geen Nederlandse vertaling is.
Het book is volgepekt met interessante ideeen, gedachten, practische advieen en levenswijsheden, zonder te prediken of schoolmeesterachtig te worden.

Luister ook de Tim Ferriss met Potts kan ik aanraden. A blast, zoals Ferriss zelf zou zeggen.